نتيجه آنها خود را محامى و هوادار و چه بسا لوادار اسلام و مدافع از حريم علماء و متشرّعين و قانون و مساوات و مواسات جا مىزنند . و همواره در طول تاريخ ، ضمير ائمّهء هدى و لواداران مكتب تشيّع و علماء راستين مذهب اهل بيت عليهم السّلام در اضطراب و تشويش بوده ، و از دست اين علماء دلهايشان در خون ، و نالهء مظلوميّت و استغاثهء آنان از اين دنياپرستان از خدا بىخبر صفحات كتب و مدارك ما را پر نموده است . » اجتناب مرحوم علّامه از تعريف و تمجيدهاى متداوله مرحوم علّامهء طهرانى بشدّت از منقبت‌تراشيها و تعريفهاى متداوله و مرسومهء بين روحانيّت برحذر و گريزان بودند . در مسجد قائم هرگاه واعظى دعوت مىنمودند ، اوّل با او شرط مىگذاردند كه در منبر از ايشان تعريف نكند و اگر چنانچه تخلّف مىنمود بازخواست مىنمودند . روزى از ايّام دههء عاشوراء براى شركت در مجلس روضه‌اى به مسجد لاله‌زار طهران مىروند . واعظى بر فراز منبر مشغول وعظ و ذكر مصيبت بود . پس از اتمام منبر خدمت ايشان مىرسد و با زبان عذرخواهى از اينكه اسم ايشان را نمىدانسته ، و نتوانسته در بالاى منبر از آن تعريفهاى كذائى متداوله بنمايد پوزش مىطلبد . مرحوم علّامه به ايشان مىفرمايند : « نخير آقاجان ! شما اشتباه كرديد . من اهل اين حرفها نيستم . شما هم دست از اين كارها برداريد و ديگر از كسى تعريف و تمجيد نكنيد . يك واعظ بايد به دور از اين مسائل صرفاً به وعظ و ارشاد بپردازد و نصائح مشفقانه را با مسائل باطله و مجازيّه خلط ننمايد ، و كلمات گهربار و حِكَم آموزنده حضرات معصومين عليهم السّلام را با اين اباطيل و خرافات ممزوج ننمايد ، تا حقائق الهيّه بهتر و بيشتر در نفوس مستعدّين و پندگيران استقرار و تمكين يابد . » گاهى از ايشان سؤال مىشد : چرا نمىگذاريد به شما آية الله بگوئيم ؟ مىفرمودند : « اين بدان جهت است كه الآن افرادى خود را معنون به اين عنوان و متّصف به اين صفت نموده‌اند كه من شرم دارم آن عنوان و آن صفتى كه آنها او را بر خود